تلفن : ۳۵۵۷۴۰۴۲-۰۴۱

 

نام کشور ترکیه
پایتخت استانبول
جمعیت ٧٣٫۵۶١٫٣١٢
موقعیت جغرافیایی آسیای صغیر
همسایگان یونان، ایران، بلغارستان و ۵ کشور دیگر
آب و هوا مدیترانه‌ای
دین و مذهب اسلام
مساحت ۷۸۳۵۶۲ کیلومتر مربع
پیش شماره ٩٠
زمان محلی یک ساعت و نیم عقب‌تر از ایران
فاصله از ایران ۱۷۰۰ کیلومتر
قرارداد رومینگ ایرانسل دارد
قرارداد رومینگ همراه اول دارد

جمهوری ترکیه، در سرزمین آناتولی و غرب آسیا واقع شده و بخش کوچکی از آن که در اروپا قرار دارد، به وسیله‌ی تنگه‌ی بسفر، دریای مرمره و تنگه‌ی داردانل، از آسیا جدا می‌شود.
ترکیه از شمال به دریای سیاه، از غرب به دریای اژه و از جنوب غربی به دریای مدیترانه راه دارد. این کشور از غرب با بلغارستان و یونان، از شمال شرقی با ارمنستان، آذربایجان و گرجستان و از جنوب شرقی با سوریه،عراق و ایران همسایه است.
پایتخت ترکیه، آنکارا نام دارد و بزرگ‌ترین شهر آن، استانبول است. از نظر مساحت، ترکیه سی و ششمین و از نظر جمعیت (در سال ٢٠٠٧) شانزدهمین کشور جهان است. نوع حکومت آن، جمهوری چند حزبی با یک مجلس قانون‌گذاری است.
از شهرهای مهم این کشور، می‌توان به استانبول، ازمیر، بورسا و آدانا اشاره کرد.

بهار (از آوریل تا مه) و پاییز (از سپتامبر تا اکتبر) بهترین وقت سفر به ترکیه است؛ زمانی که آب و هوا برای بازدید از دیدنی‌های استانبول و سواحل اژه و مدیترانه مناسب است و در آناتولی مرکزی خنک.
اگر قصد اصلی‌تان از سفر به ترکیه، لذت بردن از سواحل زیبای آن باشد، اواسط ماه مه تا سپتامبر بهترین زمان برای رفتن به سواحل اژه و مدیترانه است. اما برای رفتن به ساحل دریای سیاه، بهتر است بین ماه‌های آوریل و سپتامبر که میزان بارندگی کم است، به آن‌جا سفر کنید. برای سفر به شرق ترکیه، اواخر ژوئن تا سپتامبر مناسب است، مگر این که خود را برای برف و سرمای استخوان‌سوز پیش از ماه مه یا پس از اواسط اکتبر آماده کنید. در حقیقت، فصل زمستان جز در استانبول، فصل مناسبی برای سفر نیست. بیشتر امکانات و جاذبه‌های توریستی در دریاهای مدیترانه، اژه و سیاه و بخشی از کاپادوکیه، از اواسط اکتبر تا اواخر آوریل در دسترس نیستند. فصل توریستی، از ژوییه تا اواسط سپتامبر است و طبعاً در این هنگام، جمعیت زیادی به این کشور سرازیر می‌شود.

جشنواره خرید استانبول
هر سال تابستان، استانبول پر از توریست‎هایی می‎شود که برای خریدهای هیجان‎انگیز با تخفیف‎های زیاد به این شهر می‎آیند. این یکی از بزرگ‌ترین فستیوال‎های خرید در دنیاست که هر سال اول تابستان در مارچ و آوریل، استانبول را شلوغ‎تر و زیباتر می‎کند.

جشن بزرگداشت مولانا
مراسم بزرگداشت این شاعر و فیلسوف بزرگ، دسامبرِ هر سال در قونیه با مراسمی زیبا و مفصل برگزار می‎شود. جالب‎ترین بخش این جشن، زیارت آرامگاه مولانا، تماشای رقص سماع و تئاترها است. از استانبول، آنتالیا و آنکارا تا قونیه به ترتیب، ۸، ۵ و ۴ ساعت فاصله است.

جشنواره بین‌المللی موسیقی استانبول‎
تابستان‎ها در استانبول جشنواره‎های موسیقی زیادی برپا می‎شود که این، یکی از مهم‎ترینشان در تقویم استانبول است و در ژوئن و ژوئیه برگزار می‎شود. طی این فستیوال، گلچینی از باله، اپرا، موسیقی سنتی و موسیقی کلاسیک اروپا و با شرکت هنرمندان معروفی از سراسر دنیا اجرا می‌شود.

جشنواره باله و اپرای آسپندوس
این جشنواره از سال ۱۹۹۴ در آنتالیا با شرکت‎کنندگان باله و اپرا از کشورهای مختلف، ژوئن و ژوئیه هر سال در محل تئاتر آسپندوس اجرا می‌شود.

جشنواره بین‎المللی فیلم استانبول
این جشنواره اولین و بزرگ‌ترین جشنواره فیلم ترکیه است که هر سال در ماه آوریل در سالن‎های سینمای استانبول برگزار می‎شود.

می‌گویند که در جهان، سه نوع غذای اصلی وجود دارد: ترکی، چینی و فرانسوی؛ و از میان این‌ها، غذاهای ترکی بیشتر دندان‌گیر است.

معروف‌ترین غذای ترکی، کباب است که هم به صورت تاس‌کباب و هم به صورت بریان درست می‌شود. هر ناحیه از ترکیه، کباب مخصوص خود را دارد. برای مثال، شیش‌کباب یکی از معروف‌ترین کباب‌های شناخته شده در جهان است که با تکه‌های گوشت گوسفند که روی ذغال بریان شده، تهیه می‌شود. دونر کباب، یک رول بزرگ گوشت گوسفند است که در سیخی موازی با آتش می‌چرخد. علاوه بر این کباب‌های معروف، دیگر غذاهای گوشتی ترکیه از قبیل آلانازیک، تندیر و انواع کوفته هم خوردن دارد.

بادمجان یکی از اصلی‌ترین مواد اولیه‌ی غذاهای ترکی است که در غذاهایی مثل گارنی یاریخ (شکم‌پاره)، سالاد ودلمه‌ی بادمجان به کار می‌رود. یکی از محبوب‌ترین غذاهای بادمجانی، پیش‌غذایی است به نام امام بایلدی که از ترکیب بادمجان، پیاز، سیر و گوجه‌فرنگی درست می‌شود و سردش خوش‌مزه‌تر است.

بورک از دیگر غذاهای مخصوص ترکی است که در واقع کلوچه‌ی گوشتی لذیذی است که لایش با گوشت و پنیر یا سیب‌زمینی پر شده است.

دلمه در ترکیه تقریباً شبیه دلمه‌ی خودمان است، اما مزه‌اش کمی فرق می‌کند و به جای پیش‌غذا می‌خورندش. جز دلمه‌ی برگ‌مو و کلم و فلفل‌سبز که برای خورندگان ایرانی غریبه نیست، ترک‌ها با کنگرفرنگی و کلم درسته هم دلمه‌های خوش‌مزه‌ای طبخ می‌کنند.
علاوه بر غذاها، شیرینی‌های ترکیه هم برای خودشان اسم و رسمی دارند. سولتاج، تاووک گوگسو، کازاندیبی،حلوا  و کلوچه‌های کادایف از جمله‌ی این شیرینی‌های معروف‌اند. اما از همه مهم‌تر، باقلوای ترکی است که بین هم‌وطنان خودمان هم کم خواستار ندارد.

از بین نوشیدنی‌های ترکی، می‌توان چای و قهوه‌ی ترکی، عیران، شیرا، سالگام، ساهلیپ و بزا را نام برد. قهوه‌ی ترکی از همه‌ی این نوشیدنی‌ها معروف‌تر و البته تلخ‌تر است. این قهوه در فنجان‌های کوچکی بدون شکر سرو می‌شود و غلیظ‌تر از سایر قهوه‌هاست.

یک وعده غذای کامل در رستوران‌های ترکیه، با یک سوپ شروع می‌شود. این سوپ معمولاً سوپ عدس است و کنارش هم انواع زیتون، پنیر، ترشی و… می‌آورند؛ بعد از آن غذای اصلی سرو می‌شود که معمولاً با گوشت تهیه شده؛ اما وقت صرف مخلفات پای غذا، آدم باید مواظب باشد که جا برای غذای اصلی هم بماند.

turkey

تاکنون ٧ اثر فرهنگی و ٢ اثر طبیعی-فرهنگی از کشور ترکیه به عنوان میراث فرهنگی جهانی در فهرست یونسکو به ثبت رسیده است. برای دیدن جزئیات بیشتر می‌توانید به صفحه‌ی این کشور در وب‌سایت میراث جهانی یونسکو مراجعه نمایید.

آثار فرهنگی

١. مکان باستانی تروا
واقع در: استان چاناکاله
تاریخ ثبت: ١٩٩٨
بسیاری از ما با شنیدن نام تروا، به یاد جنگ تروا و اسب مشهور آن می‌افتیم که «هومر» شاعر بزرگ یونانی آن را در منظومه‌ی خود، «ایلیاد»، جاودانه کرده است. این مکان با قدمت ۴٠٠٠ ساله‌ی خود، از مهم‌ترین آثار باستانی است که اولین ارتباطات بین تمدن آناتولیایی و دنیای مدیترانه‌ای را نشان می‌دهد.

٢. شهر سافران‌بولو
واقع در: شهرستان و منطقه‌ی سافران‌بولو در استان کارابوک
تاریخ ثبت: ١٩٩۴
سافران بولو از قرن ١٣ میلادی تا اوایل قرن ٢٠ و ساخته شدن راه‌آهن، یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های بین راهی برای کاروان‌ها در جاده‌ی تجاری شرق به غرب بوده است. مسجد و حمام قدیمی و مدرسه‌ی سلیمان پاشا در این شهر در سال ١٣٢٢ میلادی ساخته شده. اوج شکوفایی و شهرسازی آن در قرن ١٧ میلادی بود که معماری آن بر بسیاری از تمدن‌های عثمانی تأثیر گذاشت.

٣. مسجد جامع و بیمارستان دیویریگی
واقع در: شهرستان و منطقه‌ی دیویریگی در استان سیواس (آناتولی شرقی)
تاریخ ثبت: ١٩٨۵
این منطقه از آناتولی را ترک‌ها در قرن ١١ میلادی فتح کردند. در سال ١٢٢٨- ٢٩ میلادی، سلطان‌احمدشاه، یک مسجد و یک بیمارستان کنارهم در شهر دیویریگی ساخت. مسجد یک نمازخانه دارد که سقف آن با دو گنبد پوشیده شده. تکنیک پیچیده و خلاقانه‌ی معماری این سقف و مجسمه‌های زینتی فراوانی که در سه درگاه آن قرارگرفته و درتضاد با دیوارهای ساده و بی‌پیرایه‌ی داخل مسجد است، از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این شاهکار معماری اسلامی است.

۴. هاتوشا پایتخت هیتی‌ها
واقع در: منطقه‌ی سونگورلو در استان چوروم
تاریخ ثبت: ١٩٨۶
هاتوشا پایتخت امپراتوری هیتی بود. این مکان به‌لحاظ ساختار شهرسازی و انواع ساخت‌وسازهایی که خوشبختانه محفوظ مانده‌اند (مثل معابد، اقامت‌گاه‌های سلطنتی پادشاهان و استحکامات‌شان)، بسیار قابل‌توجه است. همین‌طور تزئینات غنیِ «دروازه‌ شیرها» و «دروازه‌ی سلطنتی» و صخره‌نگاره‌های یازیلیکایا.

۵. محله‌های تاریخی استانبول
واقع در: شهرستان و استان استانبول
تاریخ ثبت: ١٩٨۵
شهر استانبول، با موقعیت استراتژیک خود در شبه جزیره‌ی بالکان، میان تنگه‌ی بسفر و آناتولی، دریای سیاه و دریای مدیترانه؛ همواره با رخدادهای مهم سیاسی، مذهبی و هنری اروپا و آسیا همراه بوده. این شهر در مرز دو قاره‌ی اروپا و آسیا قرارگرفته و پایتخت امپراتوری‌های روم شرقی، بیزانس و عثمانی بوده است.

۶. نمرود داغ
واقع در: استان آدی‌یامان
تاریخ ثبت: ١٩٨٧
ساخت‌وسازهای این مکان، از عظیم‌الجثه‌‌ترین‌های دوران هلنی است. وزن بعضی از بلوک‌های سنگی به‌کار رفته در آن، به ٩ تُن می‌رسد. آرامگاه آنتیوخوس اول از پادشاهان کوماژن، در اینجا قرار دارد (این پادشاهی در شمال سوریه و فرات، پس از فروپاشی امپراتوری اسکندر تأسیس شده بود). مادر آنتیوخوس ایرانی بود و این زیارت‌گاه مدرکی است بر فرهنگ دوگانه‌ی ایرانی-یونانیِ این پادشاهی.

٧. زانثُس-لتون
واقع در: استان‌های آنتالیا و موغلا
تاریخ ثبت: ١٩٨٨
این شهر که پایتخت لیسیا بوده، تلفیق فرهنگ لیسیایی با یونانی و نفوذ رسم و رسومات هلنی بر آن را نشان می‌دهد. به‌ویژه مراسم تدفین‌شان. کتیبه‌ها و سنگ‌نوشته‌های واقع در این مکان، ما را با تاریخ و فرهنگ مردم لیسیا و زبان هندو-اروپایی آن‌ها آشنا می‌کند.

آثار ترکیبی (طبیعی-فرهنگی)

١. پارک ملی گورمه و صخره‌های کاپادوکیه
واقع در: در استان نوشِهیر در آناتولی مرکزی
تاریخ ثبت: ١٩٨۵
دره‌ی گورمه و پناه‌گاه‌های ساخته شده در صخره‌های آن، مدرک منحصر به فردی است از هنر و تمدن بیزانسی در دوران Iconoclasitic. باقی‌مانده‌ی آثاری از زیست‌گاه‌ها، خانه‌ها و روستاهای مردم غارنشین و شهرهای زیرزمینی آنان در این دره به چشم می‌خورد.

٢. هیراپولیس-پاموکاله
واقع در: استان دینیزلی
تاریخ ثبت: ١٩٨٨
چشمه‌های آب‌معدنی کلسیت‌دار در صخره‌هایی دویست متر بالاتر از دشت زیر پای‌شان، منظره‌ای خیال‌انگیز در پاموکاله (قصر پنبه)، ساخته است؛ طبقه‌طبقه حوضچه‌های گچی پر آب و آبشارهای سنگ‌شده، سرازیر از آن‌ها.
در پایان قرن دوم قبل از میلاد مسیح، سلسله‌ی یونانی آتالید، پادشاهان شهر پرگامون، حمام آبگرم هیراپولیس را در این منطقه بناکردند. خرابه‌های این حمام، معابد و برخی دیگر از بناهای یونانی در این منطقه باقی مانده است.
[/av_tab] [av_tab title=’میراث فرهنگی معنوی ‘ icon_select=’yes’ icon=’ue82a’ font=’entypo-fontello’] میراث فرهنگی معنوی ترکیه که در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده، به قرار زیر است:

آئین سماع مولوی- سال ثبت : ٢٠٠٨
مولویه یکی از فرقه‌های صوفیان پارسا است که ١٢٧٣، در قونیه بنیاد نهاده شد و به تدریج از آن‌جا به سراسر امپراتوری عثمانی راه پیدا کرد. امروزه فرقه مولویه را می‌توان در بسیاری از جوامع ترکی در سراسر جهان یافت؛ اما فعال‌ترین و مشهورترین مراکز این فرقه در قونیه و استانبول هستند. شهرت این فرقه به خاطر حرکات موزون دایره‌وار است. بعد از روزه چند ساعته، مجریان روی پای چپ شروع به چرخیدن و از پای راست برای هدایت بدن دور پای چپ استفاده می‌کنند. انعطاف‌پذیربودن بدن سماع‌کننده بسیار مهم است. او با چشمان باز و بدون تمرکز روی چیزی، شروع به چرخیدن می‌کند طوری که تصاویر برای اون مبهم و متحرک به نظر می‌رسند. در این مراسم ساز ویژه‌ای به نام ay>n نواخته می‌شود. این مراسم در چهار بخش، دو بخش آوازی و دو بخش سازی،توسط یک خواننده، نی‌نواز، نوازنده تیمپانی و سنج‌زن اجرا می‌شود. مجریان با اعتکاف هزار و یک روزه‌ در مولوی‌خانه‌ها، با عبادت، موسوی مذهبی و شعر و حرکات موزون به یادگیری اصول اخلاقی، رفتاری و ارزش‌ها می‌پردازند. بعد از این دوره‌ی آموزشی، آن‌ها یکی از اعضای فرقه‌ی مولویه به شمار می‌آیند و به خانه‌های خود برمی‌گردند. در ١٩٢۵، به دلیل سیاست‌های غیرمذهبی، تمام مولوی‌خانه‌ها بسته‌ شدند. مجدداً در دهه‌ی ١٩۵٠، دولت ترکیه اجازه داد این مراسم فقط در محافل عمومی اجرا شود و در دهه ١٩٩٠، محدودیت‌ها برداشته شد. برخی گروه‌های خصوصی ویژگی معنوی اصلی مراسم سماع را احیا کردند. با وجود این بیش از سی سال است که این سنت به صورت مخفیانه برگزار می‌شود و تمرکز آن بیشتر در انتقال موسیقی و نغمه‌هاست تا مفاهیم مذهبی و معنوی؛ به همین خاطر این اجراها از ارزش مذهبی بی‌نصیب مانده‌اند. بنابراین بسیاری از مراسم سماع، جز برای گردشگران، دیگر به شکل سنتی خود اجرا نمی‌شوند و در حد برآورده‌کردن نیازهای اقتصادی خلاصه شده‌اند.

سنت آشیکلیک (آواز خوانی)- سال ثبت ٢٠٠٩
خوانندگان دوره‌گرد، معروف به آشیک‌ها، سنت آوازخوانی ترکیه را اجرا می‌کنند. آن‌ها با پوشیدن لباس‌های سنتی و نواختن ساز زهی در عروسی‌ها، قهوه‌خانه‌ها و جشنواره‌های مردمی به اجرا می‌پردازند. آشیک در خواب فراخوانده و از او درخواست می‌شود که یک دوره شاگردی طولانی را برای یادگیری هنرهای نوازندگی سازهای زهی و کوبه‌ای، آوازخوانی، قصه‌گویی و لطیفه‌گویی بپذیرد که به منزله قلب این حرفه است. معمولاً محتوای این اشعار مقفی درباره‌ی عشق است و همه‌ی آن‌ها با یک چهاربیتی به پایان می‌رسند که شاعر تخلص خود را در آن قسمت می‌آورد. اجراهای بداهه، شامل چیستان، قصه‌های عامیانه، مقابله‌های کلامی ظریف و خلاقانه از دیگر آشیک‌ها هستند. در بخش دیگری از این نوع اجرا، مغنی با نگه‌داشتن سوزن در دهان، خود را مجبور به خواندن اشعار بدون تلفظ صداهای B, P, V, M, F می‌کند. آشیک‌ها با سفر به جوامع، به گسترش ارزش‌ها و باورهای فرهنگی کمک کرده و از طریق شعر موضوعی و هجو اجتماعی و سیاسی، موجب تسهیل گفتگوهای جدی اجتماعی شده‌اند. در عروسی‌ها آشیک‌ها، مربیان و راهنمایان سنتی هستند که این مساله برگرفته از فرهنگ ادبی ترکیه است و باعث غنای آن و نیز زندگی روزمره جامعه سراسر کشور شده است.

کاراگوز (Karagoz)- سال ثبت: ٢٠٠٩
کاراگوز نوعی تئاتر خیمه‌شب‌بازی ترکیه است که در آن تصاویر انسان یا اشیاء که از پوست شتر یا گاو ساخته می‌شوند، به وسیله‌ی میله‌هایی مقابل پرژکتورها نگه داشته می‌شوند تا روی صفحه‌ی پارچه‌ای منعکس شوند. نمایش با نورپردازی روی یکی از شکل‌ها آغاز می‌شود. این تصویر برای آماده‌سازی صحنه و بیان موضوع نمایش، اجرا می‌شود. با شنیدن صدای گوش‌خراش سوت، این تصویر مقابل چشم‌ها محو شده و اجرای اصلی شروع می‌شود که شامل آوازخوانی، ساز دایره، شعر، اسطوره، عبارت‌های زبان‌گیر و چیستان‌هاست. ویژگی اصلی کاراگوز، داستان‌های طنز است. بسیاری دیگر از نمایش‌ها از جمله هاجیوات، کانتوجو، حقه‌باز و نیز نمایش‌های فراوانی که درباره‌ی تقلید لهجه‌های مناطق مختلف هستند، این ویژگی را دارند. کنترل عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی را هنرمندی برجسته به نام خیالی (Hayali) بر عهده دارد که دستیار یا دستیاران او شاگردانی هستند که با کمک در خلق تصاویر و همراهی با موسیقی تئاتر، به یادگیری این حرفه مشغولند. در گذشته، کاراگوز در قهوه‌خانه‌ها، باغ‌ها، میادین عمومی، به ویژه در ماه مبارک رمضان و نیز در ختنه‌سوران‌ها اجرا می‌شد؛ اما امروزه می‌توان شاهد اجرای آن در سالن‌های نمایش، مدارس و مراکز خرید شهرهای بزرگ بود که افراد بسیاری را به سمت خود جذب می‌کند. این تئاتر سنتی حس هویت فرهنگی را تقویت کرده و در عین حال از طریق سرگرمی موجب نزدیک‌شدن مردم به همدیگر شده است.

هنرهای مدّاح، قصه‌گویان مردمی- سال ثبت: ٢٠٠٨
مداحلیک تئاتر ترکی بود که یک قصه‌گو به نام مداح آن را اجرا می‌کرد و در سراسر ترکیه و کشورهای ترک‌زبان انجام می‌شد. در طول این سال‌ها، به دلیل تعامل اقوام آسیایی، قفقازی و خاورمیانه، در این منطقه وسیع جغرافیایی، ژانرهای روایی مشابهی شکوفا شده است. از نظر تاریخ، از مداحان انتظار می‌رفت که به شرح، توضیح، تعلیم و آموزش دانش خود بپردازند زیرا راویان با اجرای خود در کاروانسراها، مراکز تجاری، قهوه‌خانه‌ها، مساجد و کلیساها، باورها و ارزش‌ها را فقط میان افراد بی‌سواد رواج می‌دادند. آن‌ها از طریق این روایت‌ها به نقد مسائل سیاسی و اجتماعی می‌پرداختند که باعث ایجاد مباحث زنده درباره‌ی مسائل روز می‌شد. این هنر ارزش بسیاری برای فن سخن‌وری قائل است و در ترکیه مورد توجه عموم واقع شده است.

منبع: کتاب میراث معنوی، گردآوری و ترجمه از سمیه مهدوی نیا، نشر شورآفرین، ١٣٨٩.